«سید مهدی جوادی» تهیه کننده سینما و مدیرعامل اسبق بنیاد سینمایی فارابی در گفت و گو با خبرنگار سینماپرس ضمن انتقاد از سکوت و انفعال برخی چهره های هنری که پیش از جنگ رمضان از فعالان رسانه ای و اجتماعی بودند اما با وقوع جنک و جنایات دشمن امریکایی صهیونی هیچ واکنشی نداشتند؛ با اشاره به تاثیر اجتماعی این جنگ اظهار داشت: این جنگ از آن دسته اتفاقاتی بود که به نظر میرسد یک همبستگی ملی در تمامی اجزا و ارکان کشور، از جمله رسانهها، وجود داشت. رسانهها نیز هر یک به شیوه خود و در حد توانشان وارد عمل شدند. اما نکتهای که وجود داشت این بود که شاید لازم بود در فضای رسانهای، بهویژه در حوزه فرهنگ و هنر، بهجای تمرکز بر تیترسازی و چهرهسازی، بیشتر به سمت گفتمانسازی حرکت شود.
تهیه کننده فیلم سینمایی «گیس» تاکید کرد: به نظر من، با توجه به اتفاقاتی که در روزهای اخیر و در آن چهلوهفت روز رخ داد، خلأ گفتوگو میان اهالی فرهنگ و هنر بهشدت احساس میشد. ما میتوانستیم بیش از این در فضای رسانه بستری برای گفتوگو و تعمیق آن فراهم کنیم و از فرصت آن چهلوهفت روز بهره بیشتری ببریم.
جوادی با بیان این مطلبکه ما درباره این صحبت میکنیم که چرا گاهی برخی از اهالی هنر در بعضی وقایع ملی همسو نمیشوند، یا دیر موضع میگیرند، یا موضعگیریهای کمرمق و ضعیفی دارند؛ تصریح نمود: استدلال من این است که بخشی از این مسائل با گفتوگو در فضای فرهنگی و هنری قابل حل است؛ تبیین بسیاری از موضوعات میتواند آنان را از فضایی که در آن قرار گرفتهاند، خارج کند. مواجهه بهتر با واقعیتهای اجتماعی میتواند آنها را از آن فضا دور سازد.
او ادامه داد: به نظر من جای چنین گفتوگوهایی در فضای رسانه طی این مدت خالی بود؛ چه گفتوگو، چه شنیدن نظرات آنان و چه تعامل مستقیم با آنها. احساس من این بود که بیشتر رسانهها در پی آن بودند که صرفاً یک چهره هنری سخنی بگوید تا آن را سریع تبدیل به تیتر کنند و از آن بهرهبرداری رسانهای انجام دهند.
وی متذکر شد: قصد ندارم لزوماً رسانهها را متهم به کمکاری کنم. نمیخواهم پیکان اتهام را از متولیان اصلی بردارم و به سمت رسانهها نشانه بروم. میگویم رسانه میتوانست با تعمیق فضای گفتمانی، در حل این مسئله کمک کند و آن را بهسمت همبستگی بیشتر سوق دهد. در برخی موارد، تهییج بیش از حد فضای رسانهای نیز در این زمینه تأثیرگذار بوده است.
مدیرعامل اسبق بنیاد سینمایی فارابی در مورد عملکرد رسانه های فرهنگی کشور در دوران «جنگ تحمیلی رمضان» بیان کرد: در فضای کنونی بهنظر میرسد رسانهها عمدتاً به دنبال تولید اخبار کوتاه، سریع و ضربالعجلی هستند، در حالی که ذات فضای فرهنگی، ذات گفتوگوهای مطول است. رسانههای فرهنگی باید در این زمینه عملکردی متفاوت از رسانههای خبری داشته باشند.
این سینماگر در پاسخ به شرطی سازی افکار عمومی نسبت به موضع گیری های سیاسی اجتماعی سلبریتی ها اظهار داشت: ما در این مورد شرطی نشدیم. حساس شدیم. ببینید، وقتی این شبها در میادین تهران حضور پیدا میکنید و استقامت و همراهی مردم را میبینید، آیا این جمعیت با تهییج سلبریتیها و هنرمندان یا افراد مشهور اجتماعی به میدان آمدهاند؟ آنها بر اساس یک دغدغه ملی درونی به میدان آمدهاند. موضعگیری هنرمندان آیا در حضور این مردم تأثیری داشته؟ یا عدم موضعگیری آنها موجب کاهش حضور مردم شده؟
وی افزود: بهنظر من این موارد تأثیر چندانی ندارد و شاید بتوان گفت اگر هنرمندی دغدغهای مطرح میکند یا موضعی میگیرد، بهعنوان بخشی از روح بیدار جامعه است که صرفاً صدای نگرانی شخصی خود را بیان میکند و ضریب رسانهای پیدا میکند. اما اینکه تصور کنیم موضعگیری آنها یک الزام اجتماعی است و در عدم آن اتفاق خاصی رخ میدهد، واقعاً چنین نیست.
«سید مهدی جوادی» در پایان این گفت و گو خاطرنشان ساخت: ما نسبت به موضعگیری هنرمندان حساس شدهایم و شاید این حساسیت را خود آنان ایجاد کردهاند. وقتی هنرمندی در کوچکترین وقایع اجتماعی با ضریب بیش از اندازه و اغراقآمیز موضع میگیرد، طبیعی است که انتظار جامعه این باشد که اگر در آن شرایط موضع گرفتند، در اینجا نیز موضع بگیرند. اگر جایی درباره جوان ایرانی و دغدغه جان و سلامت او سخن میگویی، وقتی ۱۶۸ کودک شهید میشوند، چرا موضعی اتخاذ نمیکنند؟ این انتظاری است که خودشان با ورودهای گاهوبیگاه به موضوعات مختلف و گرفتن مواضع تند درباره وقایعی که شدت و اهمیتشان بسیار کمتر از اتفاقات اخیر بوده، ایجاد کردهاند. به همین دلیل جامعه از خود میپرسد اگر آنجا موضع گرفتی، پس اینجا چرا سکوت کردهای؟ این انتظاری است که آنان در جامعه ایجاد کردهاند؛ نه اینکه جامعه نسبت به آنان شرطی شده باشد.
ارسال نظر